Πηγή: «Σοτσιάλ-Ντεμοκράτ», αρ. φύλ. 23, 14 (1) του Σεπτέμβρη 1911
Πηγή: Άπαντα Λένιν, Τόμος 20, σελ. 329 - 331, Εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή»
Copyleft: Διαδίκτιακό Αρχείο Β.Ι. Λένιν (www.marx.org)2002. Η δικαιοδοσία χορηγείται στο να αντιγράφεται ή/και να διανέμεται αυτό το έγγραφο υπό τον όρο της ελεύθερης άδειας τεκμηρίωσης GNU
Επιμέλεια: Σάββας Μιχαήλ
HTML Markup: Aντώνης Μεγρέμης για το ελληνικό Αρχείο των Μαρξιστών στο Internet
Η ανταπόκριση του σ. Κ. αξίζει να προσεχτεί πάρα πολύ από όλους εκείνους που αγαπούν το κόμμα μας. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς καλύτερο ξεσκέπασμα της «γκολοσοφικής» πολιτικής (και της γκολοσοφικής διπλωματίας), καλύτερη ανασκευή των απόψεων και των ελπίδων των «συμφιλιωτιστών και των συμβιβαστών» μας.
Αποτελεί άραγε εξαίρεση η περίπτωση που περιγράφει ο σ. Κ.; Όχι, εδώ πρόκειται για τυπική περίπτωση των παραγόντων του εργατικού κόμματος του Στολίπιν, γιατί ξέρουμε πολύ καλά ότι δεν είναι ο πρώτος χρόνος πού πολλοί λόγιοι του «Νάσα Ζαριά», «Ντιέλο Ζίζνι» κτλ. αναπτύσσουν συστηματικά αυτές ακριβώς τις λικβινταριστικές ιδέες. Δεν συμβαίνει πάντα να συναντιούνται οι λικβινταριστές αυτοί με τους κομματικούς εργάτες, πολύ σπάνια το κόμμα παίρνει τόσο ακριβείς πληροφορίες για τις επαίσχυντες ενέργειές τους, πληροφορίες για τις οποίες πρέπει να είμαστε ευγνώμονες απέναντι στον σ. Κ., η προπαγάνδα όμως της ομάδας των άνεξάρτητων - λεγκαλιστών διεξάγεται παντού και πάντοτε μ? αυτό ακριβώς το πνεύμα. Δεν μπορεί ν' αμφιβάλλει κανείς γι' αυτό το γεγονός, μια και υπάρχουν περιοδικά τύπου «Νάσα Ζαριά» και «Ντιέλο Ζίζνι». Η παρασιώπηση του γεγονότος αυτού συμφέρει μόνο στους πολύ δειλούς και πολύ σιχαμερούς υπερασπιστές των λικβινταριστών.
Συγκρίνετε με το γεγονός αυτό τις μεθόδους που χρησιμοποιούν άνθρωποι σαν τον Τρότσκι, που φωνασκούν για τη «συμφωνία» και για την εχθρότητά τους απέναντι στο λικβινταρισμό. Οι μέθοδοι αυτές είναι πολύ καλά γνωστές: να φωνάζουμε όσο μπορούμε πιο δυνατά ότι δεν είμαστε δα «ούτε μπολσεβίκοι, ούτε μενσεβίκοι, αλλά επαναστάτες σοσιαλδημοκράτες», να ορκιζόμαστε σε θεούς και δαίμο νες ότι είμαστε εχθροί του λικβινταρισμού και υποστηρίζουμε με θέρμη το παράνομο ΣΔΕΚΡ, να βρίζουμε με όλες μας τις δυνάμεις εκείνους που ξεσκεπάζουν τους λικβινταριστές κ. κ. Πότρεσοφ και Σία, να αποκαλούμε τους αντιλικβινταριστές ανθρώπους «που εξογκώνουν» το ζήτημα, να μη λέμε ούτε λέξη ενάντια στους ξεκάθαρους λικβινταριστές κ.κ. Πότρεσοφ, Μάρτοφ, Λεβίτσκι, Ντάν, Λάριν κτλ.
Η πραγματική σημασία των τέτοιων μεθόδων είναί ολοφάνερη. Με τη φρασεολογία καλύπτονται οι πραγματικοί λικβινταριστές και καταβάλλονται κάθε λογής προσπάθειες να εμποδιστεί η δουλειά των αντιλικβινταριστών. Την ίδια ακριβώς πολιτική ακολουθούσε και το γνωστό στην ιστορία του ΣΔΕΚΡ για την έλλειψη αρχών «Ραμπότσεγε Ντιέλο»: ορκιζόταν σε θεούς και δαίμονες ότι εμείς δα, δεν είμαστε καθόλου «οικονομιστές», ότι εμείς είμαστε πέρα για πέρα υπέρ της πολιτικής πάλης, ενώ στην πραγματικότητα συγκάλυπτε τη «Ραμπότσαγια Μίσλ» και τους «οικονομιστές», κατευθύνοντας όλη την πάλη του ενάντια σ' εκείνους που ξεσκέπαζαν τους «οικονομιστές» και τους αντέκρουαν.
Από δω γίνεται φανερο ότι ο Τρότσκι και οι όμοιοι του «τροτσκιστές και συμβιβαστές» είναι περισσότερο επιζήμιοι από κάθε λικβινταριστή, γιατί οι πεπεισμένοι λικβινταριστές εκθέτουν ανοιχτά τις απόψεις τους, και είναι εύκολο στους εργάτες να καταλάβουν τη σφαλεροτητα αυτών των απόψεων, ενώ οι κ.κ. Τροτσκι εξαπατούν τους εργάτες, συγκαλύπτουν το κακό, κάνουν ανέφικτο το ξεσκέπασμα και τη θεραπεία του. Όποιος υποστηρίζει την ομαδούλα του Τροτσκι, υποστηρίζει την πολιτική της ψευτιάς και της εξαπάτησης των εργατών, την πολιτική της συγκάλυψης του λικβινταρισμού. Πλήρης ελευθερία δράσης για τον κ. Πότρεσοφ και Σία στη Ρωσία, συγκάλυψη με «επαναστατική» φρασεολογία των έργων τους στο εξωτερικό, να η ουσία της πολιτικής του «τροτσκισμού».
Από δω γίνεται φανερό, σε συνέχεια, ότι κάθε «συμφωνία» με τους γκολοσοφικούς, που θα παρέκαμπτε το ζήτημα του λικβινταριστικού κέντρου στη Ρωσία, δηλ. το ζήτημα των παραγόντων του «Νάσα Ζαριά» και του «Ντιέλο Ζίζνι», δεν θα ήταν τίποτε άλλο, παρά συνέχεια της ίδιας εξαπάτησης των εργατών, της ίδιας συγκάλυψης του κακού. Από την ολομέλεια του Γενάρη 1910 κι' εδώ οι γκολοσοφικοί απόδειξαν πέρα για πέρα ότι είναι ικανοί «να υπογράψουν» οποιεσδήποτε αποφάσεις, χωρίς ούτε στο ελάχιστο να «περιορίσουν την ελευθερία» της λικβινταριστικής τους δράσης από κανενός είδους αποφάσεις. Είναι ικανοί να υπογράφουν στο εξωτερικό αποφάσεις που λένε ότι κάθε υποτίμηση της σημασίας του παράνομου κόμματος είναι εκδήλωση της αστικής επιρροής πάνω στο προλεταριάτο, και στη Ρωσία να βοηθούν τους κ.κ. Πότρεσοφ, Λάριν, Λεβίτσκι, που όχι μόνο δεν, παίρνουν μέρος στην παράνομη δουλειά, αλλά και την ειρωνεύονται και διαλύουν το παράνομο κόμμα.
Σήμερα ο Τρότσκι μαζί με τους μπουντιστές σαν τον κ. Λίμπερ, (άκρος οπορτουνιστής που υποστήριξε δημόσια τον κ. Πότρεσοφ στις διαλέξεις του και τώρα, για να καλύψει αυτό το γεγονός, επιδίδεται σε πλεκτάνες και κουτσομπολιά) μαζί με τους λεττονούς σαν τον Σβάρτς κτλ. σκαρώνουν μια τέτοια ακριβώς «συμφωνία» με τους γκολοσοφικούς. Ας μη γελαστεί κανείς από αυτό : η συμφωνία τους θα είναι συμφωνία για τη συγκάλυψη των λικβινταριστών.
Υ.Γ.: Οι γραμμές αυτές είχαν πια στοιχειοθετηθεί, όταν εμφανίστηκε στον τύπο η είδηση σχετικά με τη «συμφωνία» των γκολοσοφικών με τον Τρότσκι, τον μπουντιστή και τον λικβινταριστή - λεττονό. Τα λόγια μας επιβεβαιώθηκαν απόλυτα: αυτή είναι συμφωνία για τη συγκάλυψη των λικβινταριστών στη Ρωσία, συμφωνία ανάμεσα στους λακέδες του κ. Πότρεσοφ και Σία.