Nestor Makhno

 

1 Mayıs:

İşçilerin Hayatları ve Mücadelelerinde Yeni Bir Çağın Sembolü

 

 


Tarih: 1928.
Orijinal yayın:  Dyelo Truda, No. 36 (1 Mayıs 1928), s. 2-3.
MIA Tercümesi: Haziran 2019, Deniz Muratlı tarafından.
Şundan çevrildi: https://www.marxists.org/reference/archive/makhno-nestor/works/1928/05_01.htm
Bu baskı: MIA, Eylül 2019.


 

 

 

Sosyalist dünyada, 1 Mayıs, İşçi Bayramı olarak kabul görüyor. Bu, birçok ülkedeki işçilerin hayatlarına, bu günü bayram gibi kutlamalarına sebep olacak kadar nüfuz etmiş yanlış bir tanım. Aslına bakarsak, 1 Mayıs, işçiler için kesinlikle bir bayram değildir. Hayır, işçiler bu tarihte atölyelerinde veya tarlalarında kalmamalıdırlar. Bu tarihte, günü devletçi sosyalistlerin ve özellikle de Bolşeviklerin anladığı şekliyle damgalamaktan ziyade güçlerini tartabilmek ve yalan ile şiddete dayalı çürümüş, ödlek, köleci düzene karşı doğrudan silahlı mücadele imkânlarını değerlendirebilmek için dünyanın dört bir yanından işçiler her köyde, her şehirde bir araya gelmeli ve kitlesel toplantılar düzenlemelidirler. İşçilerin, zaten takvimin bir parçası olan bu tarihî günde bir araya gelmeleri ve toplu iradelerini ifade etmenin yanında hem bugüne hem de geleceğe dair tüm temel meseleleri tartışmaları en kolayı olacaktır.

Kırk yıldan fazla bir süre önce, Chicago ve çevresindeki Amerikalı işçiler, 1 Mayıs’ta toplandılar. Orada birçok sosyalist konuşmacıyı, üstünkörü edindikleri özgürlükçü fikirlere ve açıkça anarşistlerle taraf olmalarına bakarsak özellikle de anarşist konuşmacıları dinlediler.

O gün, Amerikalı işçiler, mülk sahiplerine ait olan devlet ve sermayenin adaletsiz düzenine karşı protestolarını ifade edebilmek için örgütlendiler. Amerikalı özgürlükçüler olan Spies, Parsons ve diğerlerinin bahsettiği şey buydu. İşte tam bu noktada protesto mitingi, sermayenin paralı askerleri tarafından sekteye uğratıldı ve silahsız işçilerin katliamı ve devamında Spies, Parsons ve diğer yoldaşların önce tutuklanması sonra da cinayetiyle sonuçlandı.

Chicago ve çevresinin işçileri 1 Mayıs Bayramı’nı kutlamak için toplanmamışlardı. Hayatlarındaki ve mücadelelerindeki sorunları ortaklaşa çözebilmek için toplanmışlardı.

Bugün de, işçilerin kendilerini burjuvazinin ve ona bağlı olan sosyal demokrasinin himayesinden azat ettikleri, hatta azat etmeye çabaladıkları her yerde (Menşevik ya da Bolşevik, fark etmez), 1 Mayıs, kendi işleri ve kurtuluşlarıyla ilgilenecekleri bir fırsat olarak görülüyor. Bu amaçlarla, Chicago şehitleriyle dayanışma içinde olduklarını gösteriyor ve onları anıyorlar. Böylece, 1 Mayıs’ın onlar için bir bayram olmadığının farkına varıyorlar. Yani, “profesyonel sosyalistlerin” iddialarına rağmen, bu günü İşçi Bayramı olarak lanse etmek, bilinçli işçiler için söz konusu bile olamaz.

Mayısın ilk günü, işçilerin hayatları ve mücadeleleri için yeni bir çağın sembolü, her yeni yılın, ellerinden alınmış olan özgürlük ve bağımsızlıklarını kazanmaları, toplumsal ideallerine ulaşmaları için işçilere, burjuvaziye karşı yeni, gittikçe daha zorlu ve nihai savaşlar getirdiği bir çağ.