Jozef Stalin

Berlijnse crisis, de U.N. en Anglo-Amerikaanse agressieve beleid, Churchill

[Interview met correspondent van Pravda, 28 oktober 1948]

 


Geschreven: 28 oktober 1948
Vertaling: Naar een vertaling in het Engels, Berlin Crisis, the U.N. and Anglo-American Agressive Policies, Churchill, door Thomas.

Laatst bijgewerkt: 23-VIII-2025


 

 

Vraag: Hoe beschouwt u de resultaten van de discussies in de Veiligheidsraad over de kwestie van de situatie in Berlijn en het gedrag van de Anglo-Amerikaanse en Franse vertegenwoordigers in deze kwestie?

Antwoord: Ik beschouw ze als een weergave van de agressiviteit van het beleid van Anglo- Amerikaanse en Franse heersende kringen.

Vraag: Is het waar dat in augustus van dit jaar de overeenkomst al was bereikt onder de vier krachten over de kwestie van Berlijn?

Antwoord: Ja, dat is waar. Het is bekend dat de overeenkomst op 30 augustus in Moskou is bereikt, onder de vertegenwoordigers van de U.S.S.R., de VS, Groot -Brittannië en Frankrijk met betrekking tot de gelijktijdige implementatie van maatregelen voor het opheffen van transportbeperkingen enerzijds, en voor de introductie van het Duitse merk van de Sovjetzone in Berlin, op de andere hand. Die overeenkomst schaadt niemand het prestige. Het houdt rekening met de belangen van de betrokken partijen en verzekert de mogelijkheid van verdere samenwerking. Maar de regeringen van de VS en Groot-Brittannië hebben toen vertegenwoordigers in Moskou afgewezen en de overeenkomst verklaard als nietig, dat wil zeggen dat zij de overeenkomst schonden, nadat ze hebben besloten de vraag te verwijzen naar de Veiligheidsraad waar de Anglo-Amerikanen een gegarandeerde meerderheid hebben.

Vraag: Is het waar dat in Parijs tijdens de recente discussies over de vraag in de Veiligheidsraad een overeenkomst over de situatie in Berlijn opnieuw was bereikt in onofficiële gesprekken, zelfs voordat de vraag werd gestemd in de Veiligheidsraad?

Antwoord: Ja. Dat is waar. Dr. Bramuglia, de vertegenwoordiger van de Argentijn en president van de Veiligheidsraad, die onofficiële gesprekken voerde met kameraad Vishinsky namens de andere betreffende bevoegdheden, had een overeengekomen beslissing over de vraag naar de situatie in Berlijn. Maar de vertegenwoordigers van de VS en Groot -Brittannië verklaarden opnieuw die overeenkomst nietig te zijn.

Vraag: Wat is er dan? Zou je het kunnen uitleggen?

Antwoord: Het ding is dat degenen in de Verenigde Staten en Groot-Brittannië die een agressief beleid inspireren zichzelf niet als geïnteresseerd beschouwen in een overeenkomst en in samenwerking met de U.S.S.R. Wat zij willen is geen overeenstemming en samenwerking,Om de schuld te geven aan de U.S.S.R. door overeenstemming te voorkomen en dus te 'bewijzen' dat samenwerking met de U.S.S.R. onmogelijk is. Wat de oorlogsinigators die ernaar streven om een nieuwe oorlog te ontketenen, het meest vrezen is het bereiken van overeenkomsten en samenwerking met de U.S.S.R. omdat een beleid van Concord met de U.S.S.R. de positie ondermijnt van de aanstichters van oorlog en berooft het agressieve beleid van deze heren van enig doel.

Het is om deze reden dat ze de reeds bereikt overeenkomsten verstoren, dat ze hun vertegenwoordigers afwijzen die dergelijke overeenkomsten samen met de U.S.S.R. hebben opgesteld, en in strijd met het charter van de Verenigde Naties verwijzen de vraag naar de Veiligheidsraad, waar ze een gegarandeerde meerderheid hebben en waar ze 'kunnen' bewijzen' wat

ze maar willen. Dit alles wordt gedaan om te 'laten zien' dat samenwerking met de U.S.S.R. onmogelijk is en om de noodzaak voor een nieuwe oorlog te 'tonen' en dus de grond voor te bereiden op het ontketenen van oorlog. Het beleid van de huidige leiders van de VS en Groot

-Brittannië is een beleid van agressie, een beleid om een nieuwe oorlog los te laten.

Vraag: Hoe moet men rekening houden met het gedrag van de vertegenwoordigers van de zes staten, leden van de Veiligheidsraad: van China, Canada, België, Argentinië, Colombia en Syrië?

Antwoord: Die heren geven duidelijk hun steun aan het beleid van agressie, aan het beleid om een nieuwe oorlog los te laten.

Vraag: Waar kan dit allemaal eindigen?

Antwoord: Het kan alleen eindigen in een schandelijke mislukking van de aanstichters van een nieuwe oorlog. Churchill, de belangrijkste aanstichter van een nieuwe schroei, is er al in geslaagd zich te ontnemen van het vertrouwen van zijn eigen natie en van democratische krachten over de hele wereld. Hetzelfde lot ligt in petto voor alle andere aanstichters van oorlog. De gruwelen van de recente oorlog zijn nog steeds te fris in de herinnering aan de volkeren; En openbare krachten die vrede bevorderen, zijn te sterk voor de leerlingen van Churchill in agressie om hen te overweldigen en om ze in de richting van een nieuwe oorlog te keren.



een rode leeszetel Lezen
Marxistisch Internet Archief
Algemeen Archief
Selectie marxisten
Documenten
Filosofie
Thema’s
Arbeidersbeweging
Woordenboek
Wat ?
Wat is marxisme
Over ons
Andere talen
Auteurswet
Citeren
Disclaimer
Doen
Zoeken
Nieuwe teksten
Werk mee
Contact
Reclame

RSS